مردم پست و دون همانند سراب می مانند که چون کمی به آنان نزدیک شوی به زودی پستی و ناچیزی خود را بر تو آشکار سازند. (گوته)
جفتت اگر پرید برای پریدن عجله نکن . اُرد بزرگ
در زندگی ثروت حقیقی مهربانی است ، و بینوایی حقیقی خودخواهی . وینه
عشق همیشگی است این ما هستیم که ناپایداریم ،عشق متعهد است مردم عهد شکن،
عشق همیشه قابل اعتماد است اما مردم نیستند. لئوبوسکالیا
انسان اگر دستی به آئینه دل خود بکشد، بینش دل پسندی هدیه میگیرد.
بگو ببارد آنچه باران تقدیر می نامندش.... بگو بشوید آن روزهای گرم آغوش را ....تلخ و شیرین .... همه را بشوید از این ذهن به جا مانده ز عشق .... تکه یادها را.... لخته های به جا مانده ز خون.... زخم های کهنه بر دل....بگو بگیرد این آبی پهناور .... به وسعت ابرهای تیره بختش..... بگو سیاه کند این خیال رویایی .... سفیدی صداقت را .... امید بی نهایت ....بگو ببارد ....
خزان خاطره ها٬ ز فصل عشق به سر رسید و دگر از برگهای خشکیده٬ که گهگاه امیدی به دل زنده می کرد ٬ یادی نماند .دل بر دستان رویاها ٬صادقانه جان داد... دستان روزگار ٬ بی رحمانه به تحمیل ٬تقدیر را بر تاریخ ما نشاند... دل ٬ بر زمین سپردم و دگر از محبت باران٬ انتظاری سبز را منتظر نخواهم بود... آری آسمان بی نیاز به مه و مهتاب دیروز ... امروز زانو زده بر مزار دل آسمانی خویش٬ بر حذر شد ز زاری و حتی بغضی نهان ... بسان آدم و هوا.... منع شده ٬ز تصاحب قلبی پر تپش ...روزهای خاطره را فاتحه می خواند... خشکیده های به ظاهر راست قامت٬ سبز نماهای بی روح ٬ به نقاب درختان قطورتر ز تجربه ٬نظاره نشستند مرگ عاطفه را ٬ و به اثبات حرف خویش ٬ تحسین طلب کنند...
زانو ٬ز سر احترام به دل زدم و نه از شکستن کمر....هرگز ٬گمان خام خود به خستگیم مبر....
تا به وقت وصال ... آن روز که باورها همه یقین شوند و انکارها ٬آشکار ...
به روزگار سختی ... مثل کوه زنند و همگان را پند به استقامتش دهند و هر دم هیبت
و عظمتش را ز خاطر گذرانند...همسانی که به عرش او رسد و چو او باشد میان کائنات
نتوان دید .... تو نیز چون باشی ....از برای بلندی روح ....از بلندای کوه بالا روند....
و به یقین فاصله خویش با خدا کمتر بینند.. تا به آن خلوت نیاز خود زمزمه کنند....
کوه را به استواری و بلندی هیچ جای شک و شبه نیست....عاشقان همه سر به کوهند و
بعد به بیابان .... تو نیز سر به آسمان داری و میان تو و او فاصله ای کمتر ...
خداوند زمین را به تکیه بر کوهها در آسمانها استوار ساخت .... و همین بس....
که تو چونان کوه بمانی ......
سالهاست جان گرفتنی را به انتظار نشستم .... بهار ها گذشتند و جز سرمای زمستان ها به جان ... دریغ از سبزی وجود ... تنها سبزها را به دیده دیدم و در دل... جز حسرت و سیاهی هیچ نماند... زمان ...روز و شب ها را بی رحمانه بر عمرم نشاند ...... گویی طبیعت نیز رنگهای شادمان را از ما دریغ می کرد و جز تیرگی ...... سهم ما هیچ نبود....
تنها آسمان نور امیدش را بی دریغ هر صبح بر من می تابد و آبیش..... آرامشی عجیب بر جان و دل می بخشد ..... چشم به آسمان دارم و... از این رو استوارم ...
کسی خواست چشمان عاشقی را..... تا به روزهای عاشقی بازگردد...
این چشمان فریبنده اند....
آسیب دیده همیشه درهای رویاهایش کوچک و کوچکتر می شود ، مگر با امید که شرایط ما را دگرگون می سازد . اُرد بزرگ
وفاداری ما نسبت به دیگران احترام گذاشتن ، پذیرفتن و توجه به آنهاست.
به شکوه آنچه بازیچه نیست بیندیش...
وقتی در زندگی به داشتنی های خود فکر می کنیم خود را خوشبخت
و زمانی که به نداشته می اندیشیم خود را بدبخت حس می کنیم .
پس خوشبختی ما در تصور خود ماست . تناجیو
هنگام گسست و بریدن از همه چیز ،
می توانی بسیاری از نداشته ها را در آغوش کشی .
اورود بزرگ
عشق گلی کمیاب است و فقط بعضی اوقات می روید. کمیاب است
زیرا فقط هنگامی اتفاق می افتد که ترسی وجود نداشته باشد و نه قبل
از آن. یعنی عشق فقط برای افراد عمیقا روحانی، می تواند واقع
شود. روابط جنسی برای همه امکان پذیر است. آشنایی برای همه
امکان پذیر است، اما عشق نه. اوشو
آسمان برای گرفتن ماه تله نمیگذارد، آزادی خود ماه است که او را پایبند می کند.(تاگور)
شعر زاده عشق است ، جایی که عشق هست ، همه هستی به
شعری دل انگیز تبدیل میشود .
اوشو
عشق بدون توقع ونیاز ، شالوده رهایی است.
عشق مستلزم شجاعت است . زیرا برای سفر به اقلیم عشق باید
ترک نفس کرد وترک نفس برای زبونان ساده نیست .
اوشو
....هیچ چیزی در امنیت نیست ..
هیچ چیزی نمیتواند ایمن و قطعی باشد,زیرا یک زندگی قطعی و ایمن بدتر از مرگ خواهد بود .
زندگی سرشار از عدم قطعیت هاست .
( اوشو)
" در درون جسارت ، نبوغ و قدرت سحر آمیزی نهفته است - گوته "
تو آن امپراطوری هستی که به خواب رفته و در رویا می بیند که گداست .
از خواب بیدار شو.
( اوشو)
سعی کنیم همیشه وسیعتر از اونچه که چشم می بینه نگاه کنیم ...
همیشه هم نور باعث دیدن نمیشه ....
حتی با یه نور شمع هم می شه خیلی جاها رو که حتی تو روز نمیشه دید ... نگاه کرد.
چشمان ما شاید وسعت دید محدودی داشته باشند اما تنها ابزار دیدن ٬چشم نیست ...
دل آدمها هم می تونه خیلی چیزها رو ببینه ...
چیزهایی که حتی چشم قادر به دیدنشون نیست ....
ابر بارنده به دریا گفت: من نبارم٬ تو کجا دریایی؟؟!!
در دلش خنده کنان دریا گفت: ابر بارنده تو خود از مایی !!!
اگر عشق بورزید می گویند که سبک مغزید...
اگر شاد باشید می گویند که ساده لوح وپیش پا افتاده اید....
اگر سخاوتمند و نوعدوست باشید می گویند که مشکوکید...
اگر گناهان دیگران را ببخشید می گویند ضعیف هستید...
اگر اطمینان کنید می گویند که احمقید...
اگر تلاش کنید که جمع این صفات را در خود گرد آورید٬
مردم تردید نخواهند کرد که شیاد و حقه بازید.
لئو بو سکا لیا
امتحان نهایی دین ... دینداری نیست .. محبت است . در زندگی به
پس که می نگرید می بینید لحظه هاییکه به راستی زندگی کرده
اید .. لحظه هایی هستند که با عشق و محبت دست به کاری زده اید...
شاید زندگی قصه ای است که کودکان از آن آگاهند و آن را با گریه آغاز می کنند .
" گر خدائی نباشد باید او را اختراع کرد، اما تمامی طبیعت فریاد بر می آورد که خدا هست.ولتر "
انسان همان است که خود باور می کند . ( آنتوان چخوف )
آدمها فقط در یک چیز مشترکند ، متفاوت بودن . ( رابرت زند )
همیشه چنین بوده است که مهربه ژرفای خود پی نمی برد تا آنگاه که ساعت فراق فرا می رسد .
برگرفته از : http://habinator.blogfa.com
